AFDELING LEEK
Gedichten, enz.

Uit 'Het Leekster Passage Magazine', jaargang 18, nr. 8 - mei 2021

Nieuw elan

Een veelbewogen tijd is het nu

een land, een wereld

in de ban van angst en dood.

En toch gewoon blijven

werken, studeren

op afstand, online

het leven gaat door

Gevoelens van eenzaamheid

leegte en onwerkelijkheid

vergezellen de dagelijkse gewoonte

die zo plots in de war is gestuurd

De verlossing nog niet nabij

zoveel nog onzeker

maar geef de tijd de kans

om te zijn vol bevrijding

En mag jijzelf daarin

de hoofdrol spelen

met jouw kracht

liefde en geloof

Deel met de ander

op welke manier dan ook

jouw dromen

over de toekomst

Laat de wereld zien

horen en voelen

dat je leeft

met het licht in jouw hart

Een tijd waarin je nieuwe mogelijkheden zoekt

creëert en uitprobeert

zonder enige schroom

Opdat veel mag stralen en blinken

als ware een nieuwe schepping

elke dag weer

Uit: ‘Zin geven’, het donateursmagazine van Cordaid;

Olav Boelens, docent Levensbeschouwing aan de Hogeschool Utrecht.

 

Uit 'Het Leekster Passage Magazine', jaargang 18, nr. 6 - februari 2021

Achter iedere deur die je opendoet zit een lach en een traan.

Dat is geen reden om ergens niet naar binnen te gaan.

Misschien kun jij net dat stukje verdriet even verzachten.

Op een lief woord zit iedereen wel eens te wachten.

Bij het openen van deuren open je ook een stukje van je haart.

Dat maakt jouw bezoek aan die ander zo mooi en heel apart.

Uit 'Het Leekster Passage Magazine', jaargang 18, nr. 5 - januari 2021

Aftellen naar 12 uur
Naar 1 januari
Naar een nieuwjaar
Naar snel weer zonder afstand
Naar snel weer dichtbij elkaar

Het was me het jaartje wel . . .

We zullen later nog vaak aan het jaar 2020 terugdenken omdat het voor iedereen een jaar met beperkingen was. Er is bij mij ook een gedachte blijven hangen tussen alle verhalen over de coronacrisis.
'Hoe wil je dat jij, je kinderen en kleinkinderen zich later deze coronatijd zullen herinneren?'
Als een tijd van angst en frustratie? Of als een tijd waarin je juist met elkaar aan waardevolle herinneringen bouwde, door samen nieuwe dingen te doen en te leren, die wél konden?
Toen ik erover na ging denken welke bijzondere herinneringen je hebt, zijn er natuurlijk een aantal bij van indrukwekkende concerten en massale bijeenkomsten, die je nooit zult vergeten. Maar als je kijkt welke kinderherinneringen je nog heel scherp voor ogen staan, gaat dat eigenlijk meestal om gewone dingen, die je voor het eerst deed of samen met iemand beleefde.
Mijn alleroudste herinnering van toen ik een jaar of drie was, was dat ik met mijn vader in de tuin liep en dat hij een stoeptegel omkeerde. Onder de tegel wemelde het van de pissebedden. Hij liet me zien dat ze zich, als je ze voorzichtig aanraakte met een stokje, oprolden tot een balletje.
Met mijn ouders en broer zongen we liedjes uit de bundel 'Wie zingt mee?' Mijn broer speelde op het harmonium en ik speelde erbij met de gitaar. 
Met de meester gingen we naar het bos om daar paddenstoelen te bekijken.
Met mijn eigen kinderen zong ik liedjes van Elly en Rikkert, gingen we een nachtwandeling maken en vertelde dan een spannend verhaal.
Het zijn eigenlijk allemaal dingen die je gewoon ook nu nog kunt doen met de mensen en kinderen in je coronakringetje. Je kon nog steeds het 'Blotevoetenpad' in Opende lopen. Wat een plezier!
Met persoonlijke aandacht en wat fantasie kun je prachtige herinneringen bouwen. 

2020 . . . Het was me het jaartje wel . . .

Uit 'Het Leekster Passage Magazine', jaargang 18, nr. 4 - dec. 2020:

Naast een Sudoku, een woordzoeker, tips voor het verzorgen van de gekregen Kalanchoë, een patroon om eventueel één of meerdere sterrretjes te haken en het delen van een kerstquilt, enkele jaren geleden gemaakt door één van de leden,

de volgende berichtjes:

HuiskamerHandwerkGroep

Voor de daklozen hebben wij 134 paar sokken gebreid en 41 mutsen en 25 paar wanten, dat is de moeite waard. Nu kunnen wij weer verder voor het volgende jaar.

- - - - -

DAT ALLE STEREN AAN DE HEMEL

OOK VOOR JOU MOGEN SCHIJNEN

- - - - -

December

Donkere dagen

Jezus is geboren

Van duisternis naar LICHT

Kerstfeest

- - - - -

. . . kies er vandaag voor . . .

om een verschil te maken voor anderen

- - - - -

We verwachten de komst van een bijzonder mensenkind

dat Licht in een donkere wereld bracht 

en ook ons leven in Gods licht brengt,

als we ons openstellen voor de verhalen over Hem geschreven

en deze op ons leven betrekken

- - - - - -

De boodschap van Kerstmis

is dat de zichtbare meteriële 

wereld verbonden is

met de onzichtbare geestelijke wereld.

- Anoniem -

- - - - -

Een Kerstgedachte tijdens corona 2020:

Ja mag op je eigen plekje 'Als een kaarsje brandend in de nacht',

Gods licht laten schijnen

- - - -

Aanrakingshonger

Ik hoorde het op de televisie bij Jacobine op Zondag, waar Jacobine Geel in gesprek was met enkele alleenstaanden. Aanrakingshonger: een nieuw woord, een prachtig woord en zo treffend! Toe wij vroeger op straat liepen, pakten we elkaar en zo liepen we verder, hand in hand. Een geluksgevoel stroomde door je lichaam. Op dat moment besefte je niet hoe bevoorrecht je eigenlijk bent. Nu ben ik alweer zes jaar alleen, hunker ik ernaar. Zijn hand te voelen, een omhelzing, zijn lichaamswarmte. Een kleine aanraking kan zoveel geluk teweegbrengen. Aanrakingshonger. Wat een prachtig en treffend woord.

- - - - -

Passage en Corona

Door Corona zullen we kerst anders beleven in 2020. Het kerstverhaal blijft uiteraard wel hetzelfde. De geboorte van Jezus, het geloof in God, dat Hij voor ons zorgt, ook in coronatijd!

Laten we positief blijven en vooruitkijken. Wat kan wel en wat kunnen we zelf doen? We zijn lid van Passage en bijeenkomsten kunnen niet gehouden worden. Jujst nu is het belangrijk contact te houden met elkaar. Ik ben wijkdame en probeer in mijn wijk contact te houden met tien leden. In de afgelopen maanden heb ik dat althans gedaan d.m.v. een 'belletje', een kaartje, een bezoekje. Als ik als postbode in mijn wijk rondga wordt ik vrolijk van de reacties. Laten we naar elkaar omkijken, juist in de kersttijd.

- - - - -

Natuur in de winter bij het Leekstermeer

De natuur laat zich door het coronavirus gelukkig niet van de wijs brengen. Alsof er niets aan de hand is, is het weer gewoon mooi geworden en zodra de zon schijnt, trek ik eropuit. Met mijn man, vriendin of buurvrouw maken we mooie fietstochten. Soms zet ik het fietsrek op de auto en rijd naar een mooi gebied. De restaurants zijn dicht, dus neem ik een thermoskan koffie, brood en fruit mee, zoals we dat vroeger ook deden. Van die uitjes op de fiets word ik heel blij en geniet ik van Gods prachtige Schepping.

- - - - -

CORONA ROND

kkijk ze gaan in 't ochtendstondje

tijd voor het coronarondje

elke dag in 't vertrouwde buurtje

blik vooruit, hun steevast uurtje

tussen hen, ze weten beter

amper anderhalve meter

blij door het virus dat ze misten

laten ze zich nog niet kisten

- Lucas Kruse -

Lieve Passage-vrouw,

Ik schrijf deze brief aan jou, gewoon omdat ik aan je denk. Ook wil ik je door middel van dit schrijven laten weten dat ik me met jou verbonden voel. We kennen elkaar o.a. via Passage-afd. Leek, onze christelijke-maatschappelijke vrouwenbeweging. Lieve Passage-vrouw,

Vind jij het ook jammer dat we nu onze maandelijkse afdelingsavonden moeten missen, waar we soms, voor- en na de afdelingsavond en in de pauze, met elkaar van gedachten kunnen wisselen. 
En vind jij het ook jammer dat we met onze interessegroepen en wijken niet meer ‘gewoon’ bijeen kunnen komen en dat de jaarlijkse Kunst-, Cultuur- en Literatuurdag en Ontmoetingsdag, georganiseerd door de regiocoördinatoren van Passage-regio Groningen, dit jaar niet zijn doorgegaan?

Gelukkig is er ons ‘Het Leekster Passage Magazine’ en ook het landelijk Passage Magazine en de ‘Vooruit’-Nieuwsbrief (inmiddels nr. 10), wat ons als Passage-vrouwen bindt. 
Daarnaast treffen we elkaar soms ergens, of misschien ontmoeten we elkaar bij jou of één van onze medeleden bij het ‘Open Deurtje’ van onze afdeling, waar we met elkaar kunnen praten.

Samen leven we in dezelfde wereld, een wereld waarin het corona-virus heerst en waar we beide mee te maken hebben.
Ik vraag mij af of je er mee om kunt gaan. Misschien valt het je zwaar, misschien zit je veel thuis om zo de kans op besmetting te voorkomen. Of misschien ben je zelf besmet geraakt of iemand in je naaste omgeving. Ik weet dit niet, maar wel wil ik je weten dat ik aan je denk en voor je bid en weet dat je er niet alleen voor staat.

Ik wens je een goede Kerst en een voorspoedig 2021. 
En ik hoop voor jou en je naasten dat alles weer goed mag komen. Laten we met elkaar verbonden blijven.

Met een lieve groet
       van een Passage-vrouw.

- - - - -

KERST HERINNERINGEN VAN 70 JAAR GELEDEN

Vanaf zes jaar kon je naar de zondagschool in Enumatil. Dit werd gehouden in de Hervormde kerk. Het kinderkerstfeest werd gehouden in Lettelbert, samen met de zondagschool van de Hervormde kerk van Lettelbert.

Weken van tevoren waren we al bezig met het leren van kerstliederen, die we op een blaadje meekregen van huis. Op de 2de kerstdag was het kerstfeest voor kinderen in de kerk van Lettelbert. Om 19:00 uur stonden we vol ongeduld te wachten tot de grote truck van 'Steenbergenvervoer' ons kwam ophalen om ons naar Lettelbert te brengen. We zaten er met tien personen in, maar we vonden het prachtig? Rijden in zo'n grote auto.

Aangekomen bij de kerk kregen we de nodige informatie en gingen we met een brandend kaarsje in de hand samen de kerk in, terwijl we zongen 'Jezus zegt dat Hij hier van ons verwacht, dat wij zijn als kaarsjes brandend in de nacht'. In de kerk zongen we nog de kerstliedjes die we thuis geleerd hadden. In de pauze, die volgde, kregen we warme chocolademelk onder een grote kerstboom met echte brandende kaarsjes, wel met een emmer water erbij voor het geval dat er geblust moest worden.

Na deze pauze werd er een kerstverhaal voorgelezen. Wat waren we stil, zo mooi was het. Aan het einde van het verhaal zongen we 'Ere zij God'. En bij het verlaten van de kerk kregen we een boekje met onze naam erin en de handtekening van de dominee en nog een grote sinaasappel.

Buiten stond weer de grote truck en die bracht ons weer naar huis, wat hadden wij een prachtig kerstfeest.

Omdat soms de bronvermelding ontbreekt (auteursrechten),

zijn niet alle geplaatste gedichten gedeeld.

- - - - - 

Zomer
 
Uitrusten, genieten 
Lekker fietsen in de zon 
Zittend op een bankje 
Eten we een ijsje 
Buiten in de natuur 
De bloeiende bloemen 
De lucht zo blauw 
Op weg naar de camping 
Wie geniet het meest? 
Wie is hiervan de Schepper geweest?

- - - - -

Ara Luise Moreira Dias: De enige manier om geluk te verspreiden is het met iemand te delen.

- - - - -

Een uitspraak van Dalai Lama:
Bij vergeven gaat het niet over de ander, maar over jou.
Het is loslaten van de last die je met je meedraagt.

- - - - -

Nadenkertje

Denken is iets anders dan bewustwording.
Denken kun je doen wanneer je het zelf wil.
Bewustwording is meer.
Het is een gemoedstoestand die zich onverwacht
in je binnenste voltrekt.
Je wordt erdoor verrast.
Bent er van onder de indruk.
Een bewustwording is een toevoeging aan je gevoel
die je nog niet kende, en je ook door middel
van denken kunt veroorzaken.
Een wonderlijke gewaarwording.

Uit: 'Nieuwe gebedenboek'.

Passage

Te mogen zijn die je bent
Te mogen voelen wat je voelt
begrip, een luisterend oor
daar is Passage voor

- - - - -

Vraag

Ben ik alléén maar wat ik bén

Of is er 'íets' wat ik niet ken?

Soms word ik het opeens gewaar

'n Stem, 'n woord, 'n klein gebaar

ik voel een warmte om mij heen

Heel even ben ik niet alleen

Het is geen droom, geen valse schijn

Zou dat 'n beetje bidden zijn?

Uit: 'Op blote voeten lopen'.

- - - - -

Als we ouder worden, glipt de schoonheid stilletjes naar binnen.

- - - - -

Jezus zegt:

Ik ben het licht der wereld;

Wie Mij volgt, zal nimmer in de duisternis wandelen, maar hij zal het licht des levens hebben

Mensen 

die leven uit de verwachting zien verder

Mensen

die leven uit de liefde zien dieper 

Mensen

die leven uit het geloof zien alles in een ander Licht 
 

- - - - -

Geloven betekent:

Geluk vinden in jezelf,

en in dat geluksgevoel iets bespeuren wat niet van deze aarde is. 

- - - - -

Voor het nieuwe jaar wenst het bestuur u:

Tijd om van de kleine dingen te genieten
Rust om stil te staan bij de mooie momenten
Sterkte om tegenslagen te overwinnen
Vriendschap om uw hart te verwarmen
Humor om wat somber is te kleuren
Een glimlach om elke dag mee te beginnen

- - - - -

- - - - -

Adventsgedachte:

Lied 598:

Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur

dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft.

Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur

dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft.

- - - - -

 

Een uitspraak van Maarten Luther:

'Al ken ik de weg niet die God met mij gaat, ik ken wel mijn gids'.

- - - - -

Voorgelezen op onze medewerkersavond:

”Druppel van de dag”.:
 We moeten er niet naar streven om grote dingen te doen voor God, maar we moeten er naar streven om de kleine dingen te doen: MET GROTE LIEFDE.

- - - - -

Voor ons allemaal een spreuk: Liefde is hart hebben voor elkaar.

- - - - -

'Als ik je iets zou kunnen geven,

dan zou het rust zijn in de kern van je leven,

een innerlijke rust die blijvend zou zijn,

wat er ook gebeurt'.

Pam Brown.

- - - - -

'Behandel geluk zorgvuldig. Je hebt het te leen'.

- - - - -

Waar men liefde zaait, daar komt de vreugde op.

(Uitspraak van William Shakespeare)

- - - - -

Voordat je iemand bekritiseert,

moet je je in zijn/haar positie proberen te verplaatsen.

- - - - -

Waar je (in de gemeente - n.a.v. afdelingsavond over 'Herindeling gemeentes') ook gaat:

Er zal een nieuw begin zijn voor wie het oude platgetreden pad verlaat.

Er zullen onverwachte moeilijkheden zijn,

twijfels, angsten, maar ook momenten van verrassing.

Een bocht in het pad – en de wereld ligt aan je voeten;

een andere bocht en je zult door een diep dal gaan.

Maar onderweg zijn overal nieuwe dingen te zien, te proeven, te ruiken, aan te raken.

Dit is de weg die je kiest.

Dit is je geluk, je leven.

- - - - -

Op weg naar Pasen

Vind een beetje Tijd

Tijd om te lezen,

naar het bos te gaan en

te genieten van de stilte,

koffie te drinken met een vriend(in)

iets nieuws te leren

om te zijn bij diegene

die jij het liefste vindt.

Of gewoon eens even de tijd

om helemaal niets te doen

een Tijdje . . .

- - - - -

‘Er zijn geen grote vuren die ons koude hart verwarmen, het zijn kleine vonkjes die het doen’.

(uit: 80 gedachten van Toon Hermans)

Laten wij allemaal kleine vonkjes zijn.

- - - - -

‘MAAK JE geen zorgen, MAAR VRAAG GOD ALLES WAT JE NODIG HEBT.

BID TOT GOD, WAT ER OOK GEBEURT. EN dank HEM ALTIJD’.

Met dank aan ‘mijn’ Sestra-agenda, week 7 - 2017.

- - - - -

Elke dag opnieuw mogen beginnen is een zegen! Dat benutten is een uitdaging.

Met dank aan mijn Sestra-agenda, week 2 - 2017.

- - - - -

Het lint van Passage

“Ach toe, kom ook een keertje bij ons, onder in de kelder van de kerk!”.

“Bij ons” is de NCVB-afdeling Best in Noord-Brabant. Het is 1976 en ik ben 26 jaar oud.

Maar….gaan naar zo’n vrouwenvereniging is niets voor mij! Oude vrouwen, met knotjes, sokken breiend!

Ik moet er niet aan denken! Ze protesteren, de -jonge- vrouwen van de NCVB. “Het is niet wat jij denkt” zeggen ze. “Wij behandelen allerlei maatschappelijke onderwerpen, zelf of met een spreker erbij. Het is heus echt iets voor jou!”.

“Goed, dan kom ik één keertje”. Maar ik ben nooit meer weg gegaan.

In 1979 kom ik in Leek wonen en op een mooie middag staat er een mevrouw voor mijn deur. “Ik kom namens de NCVB Leek je welkom heten en uitnodigen voor de volgende ledenvergadering”.

Nu is de sociale media nog niet zo ver als nu, dus ik ben heel benieuwd hoe ze aan mijn naam en adres is gekomen. Doorgegeven via het landelijk bureau, zo blijkt. Wat attent!

Nu geen twijfel, maar gaan en al snel wordt duidelijk dat ook hier het maatschappelijke en culturele op hele gezellige avonden aan de orde komt. De Bijbel gebruikend als kompas.

De “dames” zijn veelal ouder, maar ik ontdek al snel wat voor rijke schat aan ervaringen ze hebben en hoe wijs ze zijn. Vooral als er in groepen gediscussieerd gaat worden; iets wat eerst moeizaam van de grond komt maar allengs steeds beter gaat. Inmiddels zijn de “dames” vrouwen geworden en is de NCVB overgegaan in Passage. 

En nu rolt mijn Passage lint weer verder….. Na ruim 37 jaar zal ik de afdeling in Leek verlaten en ben ik overgeschreven naar de afdeling in Assen. 

Ik ben benieuwd… Hoe zal het daar allemaal gaan?

Maar wat een rijkdom is Passage; dat als een lint door het hele land slingert en overal vrouwen aan elkaar verbind! 

Zeker is wel dat de afdeling Leek een bloeiende is, met een enthousiast bestuur en een geweldig ledenaantal. 

Op de komende afdelingsavond zal ik voor de laatste keer dagvoorzitter zijn. Maar vanaf hier wil ik alvast iedereen bedanken voor alle warmte en genegenheid die ik al die jaren heb ondervonden. Met een bijzonder plekje voor alle vrouwen van “het eerste uur”.

Anke Falkena.

- - - - -

Lang leve de echte kerstboom

De boom weerspiegelt jaarlijks in het licht van de lampjes mijn levenspad vol geschenken en mooie aankopen, warmte en herinneringen hangen er in.

De alleroudste ballen uit de kindertijd, vol kaarsvet, zijn nu zo’n beetje gesneuveld. Er kwamen nieuwe voor in de plaats, zilverkleurige- en mooi gekleurde ballen, veel klokjes, grote en kleine, en elk jaar één bijzondere hanger uit de Wereldwinkel. Gehaakte-, geborduurde- of geweven engelen, één van staaldraad met een laagje erop van parelmoer, één uit Mexico van klei, met een bruin en een wit geglazuurd gezichtje, en in de mooiste kleuren gekleed, met open mondje lijken ze het Glorialied te zingen: ‘Vrede op aarde’. Zo komt de hele wereld bij ons binnen via Fairtrade- geschenken.

Een laarsje van stof met een kerstmuis erin, gemaakt door mijn buurvrouw die gestorven is. Een cadeautje, een mini-kerstboompje van karton, en een stalletje in een lucifersdoosje, en de laatste gehaakte ster van Passage, van het kerstfeest van 2015. Ik was ziek, maar genoot van het zo zorgvuldig gemaakte cadeautje dat bij mij thuis gebracht werd, zoveel werk voor de ander.

Alle Passage-vrouwen, na een hopelijk warm Kerstfeest, met oog en zorg voor elkaar, gelukgewenst in het komende Nieuwe jaar, met een bestuur om U tegen te zeggen, met alle mooie onderlinge contacten. Veel maken we mogelijk met elkaar. We hebben samen kansen gekregen voor verandering, op de Passage-ontmoetingsavonden ons hart open gesteld voor allen die op ons pad kwamen in alle kleuren van de regenboog. Zonder angst, en met openheid hen verwelkomend, en . . . om met de woorden van Jörgen Raymann te spreken: ‘Durf elkaar in de ogen te kijken, het is een verrijking!’. Hij gelooft erin en wij?

Een Passage-vrouw.

- - - - -

Naar aanleiding van de laatste zondag van het kerkelijk jaar

Afscheid nemen is met zachte vingers wat voorbij is dichtdoen en verpakken in goede gedachten der herinnering.

Is verwijlen bij een brok leven en stilstaan op de pieken van pijn en vreugde.

Afscheid nemen is met dankbare handen weemoedig meedragen al wat waard is niet te vergeten. 

Is moeizaam de draden losmaken en uit het spinrag der belevenissen loskomen en achterlaten en niet kunnen vergeten.

‘Afscheid nemen’ van Dietrich Bonhoeffer.

- - - - -

De aarde was prachtig toen de eerste mensen werden gemaakt, vol gele en witte maïskolven, cacao, allerlei vruchten en honing. Er was een overvloed aan de lekkerste spijzen, overal stonden grote en kleine planten.

Als wij alles eerlijk verdeelden was er genoeg te eten voor alle mensen.

- - - - -

Een Gospeloneliner voor jullie allemaal

Een vriend is iemand die je verleden kent, in je toekomst gelooft en je accepteert zoals je vandaag bent.

- - - - -

De kracht van Dankbaarheid: waardering hebben voor alles wat je hebt, kunt en meemaakt. Het lijkt wel een ‘geluksmedicijn’. Uit onderzoek van professor Sonja Lyubomirsky blijkt dat dankbaarheid allerlei positieve effecten heeft. Het vermindert negatieve emoties, vergroot je eigenwaarde en zelfvertrouwen, helpt je door moeilijke perioden heen en zorgt dat je meer geniet. Als dat niet gelukkig maakt ….

Tip: schrijf elke dag je drie mooiste momenten eens op.

- - - - -

We zouden alleen al dankbaar moeten zijn voor het feit dat we geboren zijn op een vrij en rijk stuk van de aarde.

- - - - -

Kunst is slechts datgene één man of vrouw aanbidt

en dat in de puurste vorm van zijn schepping

- - - - -

Vrouwenkalender 2016, week 4, een tekst van Joyce Schoon:

Je waakt over degene die jou is toevertrouwd. Soms zie je beren op de weg en huilende wolven, waakzaam ben je, je wilt dat ze veilig is.

- - - - -

Met dank aan één van onze leden.

Te Barmhartig

Greta wilde voor iedereen zorgen. Dat deed ze met veel energie.

Die was dan ook al gauw op en ze werd ziek.

Nu was er ook een ander die iedereen wilde helpen: Theodoor.

Hij hielp iedereen, ook de zieke Greta. Hij deed dat met heel zijn hart.

Al snel had hij een hartkwaal en moest het bed houden.

Gelukkig was er nog iemand met het hart op de goede plaats: Karel.

Hij deed alles voor iedereen ook voor Greta en Theodoor.

Hij deed dat met al zijn krachten. Die waren dan ook al snel opgebrand en hij kon niets meer.

Gelukkig werd Greta weer gauw beter. Ze zorgt nu niet meer voor iedereen,

maar voor Theodoor en Karel.

Waarom niet meer voor iedereen? Omdat ze dit had begrepen: wie voor iedereen wil zorgen, zorgt uiteindelijk voor niemand.

Geschreven door Stephan de Jong. Predikant in Bussum, verhalenverteller, beeldend kunstenaar en redactielid van Open Deur.

- - - - -

Na alle goede wensen een wijze spreuk:

Moge elke gave van God in je groeien en je helpen blijdschap te schenken aan het hart van je dierbaren en je medemensen.

Ierse zegenwens.

- - - - -

Een zegen uit het Heilige Land

Moge de baby van Bethlehem

je vrede geven.

Moge het kind van Nazareth

je vreugde geven.

Moge de man van Galilea

je kracht geven.

Moge de Messias van Golgotha

je moed geven.

Moge de opgestane Jezus

je hoop geven.

En de opgevaren Christus

een voorsmaak van zijn glorie. 

(naar father Potter of Peckham)

- - - - -

N.a.v. het onderwerp 'Trauma en angst', op onze ontmoetingsavond november 2015

Angstig, 

eenzaam en alleen verlangen naar een arm om me heen.

Naar iemand die vraagt hoe het met me is, dat is wat ik nu heel erg mis.

Mensen zijn me zat zonder dat ik door heb wat ik doe en als ik er naar vraag zeggen ze dat ik maar zeur en klaag.

Daardoor weet ik niet meer hoe ik in het bijzijn van anderen  me moet gedragen, en durf ik ook steeds minder aan mensen te vragen.

Ik raak er angstig en achterdochtig van wist ik maar wat ik steeds verkeerd doe, dan kon ik me er tegen verweren.

Nu is het nog niet weg en blijf ik me er maar aan bezeren.

Ik voel me zo machteloos en zo ontzettend klein.

Van binnen doet dit zo ontzettend veel pijn.

- - - - -

Koester herinneringen

Paarse sferen, in de maand november past de kleur paars. Paars wordt gebruikt in de tijd van voorbereiding op de grote feesten. De kleur werd vanouds gebruikt in de perioden van inkeer, verootmoediging, vasten en rouw.

In de katholieke traditie is 1 november de dag waarop de overledenen uit het afgelopen jaar worden herdacht (bij de andere protestantse kerken op 22 november).

Hoewel niet altijd aan maand en tijd gebonden, kennen we allemaal wel die momenten waarop je de neiging hebt je terug te trekken om na te denken, om de balans op te maken. 

Met de volgende maand als feestmaand in het vizier kan het goed zijn om nu stil te staan:

Maar je hoeft je niet helemaal van alles en van jezelf losgemaakt te hebben

op het moment dat je vertrekt.

Je moet gewoon op weg gaan

en je zult zien dat je

heel geleidelijk en hoe meer je voortgaat

afstand neemt van veel kostbare zaken (. . .).

Wend je tot Hem en zeg Hem:

mijn God ik ben daar nog aan gehecht,

maar ik vertrouw erop dat U me ervan bevrijdt,

terwijl ik op weg ben naar U.

Gedicht van Yves Raguin uit 'mijn' Vrolijk Agenda 2015.

- - - - -

Het gedicht ‘Leergeld’, uitgesproken op onze ontmoetingsavond

Voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten.

Het laken willen en het geld.

Zich dan niet realiseren dat alle waar is naar zijn geld

en voor niets de zon op gaat.

 

Goed in de slappe was zitten 

maar een oortje in vieren bijten

en als het even kan een ander het gelag laten betalen.

Zich dan niet realiseren

dat het laatste hemd geen zakken heeft 

en geld alleen niet gelukkig maakt.

 

Geen kruis of munt hebben.

Het geld zuur verdiend hebben 

en dan toch het geld door de vingers laten glijden.

Zich dan niet realiseren 

dat je niet oneindig op de pof kan leven

en het ene gat met het andere kan vullen.

 

Of je nu de koetjes op het droge hebt, 

of geen nagel hebt om aan je gat te krabben, 

ieder moet roeien met de riemen die hij heeft.

Realiseer je

als het geld op is, is het kopen gedaan

en wat men zaait zal men oogsten.

- - - - -

Als je zon brengt in het leven van anderen, kun je de stralen niet weghouden van jezelf.

- - - - -

In je hart wonen mensen

die daar helemaal thuis zijn

en die daar blijven wonen 

ook als ze er niet meer zijn.

- - - - -

Delen

Deel je eten en het zal je beter smaken.

Deel je blijdschap en ze zal groter worden.

Deel je zorgen en ze zullen minder zwaar zijn.

Deel je enthousiasme en je zult elkaar aansteken.

Deel je kennis en ze zal aangevuld worden.

Deel je liefde en je zult liefde krijgen.

Deel je leven en je zult mens worden.

 

Een gedicht van Greet Brokerhof-van der Waa,

uitgesproken op de gewestelijke jaarvergadering 2015.

- - - - -

VRIENDEN ZIJN ALS STERREN.

JE ZIET ZE NIET ALTIJD, MAAR JE WEET DAT ZE ER ALTIJD ZIJN . . .

- - - - -

Wie een zonnetje brengt

in het leven van een ander . . .

. . . wordt er zelf ook door verwarmd.

- - - - -

GEVOUWEN HANDEN ZIJN STERKER DAN GEBALDE VUISTEN.

- - - - -

'Een warm gebaar

slechts,

- en hoop vlamt op,

het leven

krijgt kleur'.

- - - - -

BRENG JE ZORGEN MAAR BIJ GOD, HIJ IS TOCH DE HELE NACHT WAKKER.

- - - - -

De liefde van God

is groot genoeg

voor de hele

wereld

- - - - -

Koester herinneringen

Wij kijken meestal vooruit. In onze gedachten zijn we vaak bezig met straks, morgen en ooit. Vooruitkijken is noodzakelijk om te overleven. Voorpret is een bekend woord, maar waarom bestaat het woord napret eigenlijk niet? Want de waarde van herinneringen mag niet onderschat worden. Koester wat je aan moois hebt meegemaakt! Maak er een gewoonte van om regelmatig terug te denken aan tijden die warme gevoelens oproepen . . . .!
Er bijvoorbeeld bij stilstaan bij wat je in iemand ontving en hoe dat heeft doorgewerkt in uw en jouw bestaan (met dank aan mijn ‘Vrolijk agenda 2014’).

HERINNERINGEN

JE GING EN NAM JE GLIMLACH MEE, VER BUITEN MIJN BEREIK;
MAAR SOMS – DENK IK HEM NOG TE ZIEN  
ALS IK IN HET ZONLICHT KIJK
JE GING EN NAM JE GLIMLACH MEE, IK MIS HEM ELKE DAG
MAAR GISTEREN HERVOND IK HEM TOEN IK EEN VLINDER ZAG
JE GING EN NAM JE GLIMLACH MEE, MAAR IN VEEL KLEINE DINGEN
ZIE IK STEEDS JOUW GLIMLACH WEER, DAT ZIJN: HERINNERINGEN

Gedicht van: Ina van der Beek, met dank aan Dineke Boonstra.

- - - - -

‘Kosten nog moeite’
 
Het kost niet zo veel,
iemand een glimlach te schenken of een vriendelijke groet.
Zoiets kan de zon laten schijnen,
in het hart van iemand die je zomaar ontmoet.
Het kost niet zo veel,
een hand uitsteken, om een ander behulpzaam te zijn.
Een dankbare blik als beloning, al was de moeite nog zo klein.
Het kost maar heel weinig,
je arm om een schouder, of alleen een zachte druk van een hand.
’t Is vaak voor de ander of hij even in een klein stukje paradijs is beland.
Het kost maar heel weinig om een ander te geven wat je zelf heel graag ontvangt.
Door liefde te schenken, krijg je het terug, meer dan je verlangt.
O, die glimlach, die groet, die arm om je schouder, de hulp die je bood,
het lijkt zo weinig, maar in wezen is het zo ontzaglijk groot.

Met dank aan Eva Dijkstra.

- - - - -

Ik ben welkom, wat een heerlijk gevoel geeft me dat . . . .

Op de ontmoetingsavond hebben we het erover gehad om geen stoel meer bezet te houden, maar op elkaar te wachten in de hal.
Nu kregen we een reactie dat dat heel goed was + een vraag daarbij: wil je ook eens praten met degene die ‘alleen’ bij jou in de buurt zit? Kijk eens om je heen of een ieder wel aandacht krijgt.
Sámen maken wij Passage.

- - - - -

Ik ben welkom, wat een heerlijk gevoel geeft me dat . . . .
 

Tijdens kleintje Pinkstermarkt, waar wij met een kraam van Passage stonden, ging ik even een patatje halen. Een mevrouw en haar kleindochter zaten daar te wachten. We kwamen in gesprek. Haar partner was aan het helpen bij de rommelmarkt. ‘Ha’, dacht ik, ‘een potentiële klant voor Passage’. ‘Wilt u geen lid van Passage worden?’ ‘Ja, dat ben ik geweest, maar ik werd steeds weggestuurd als ik ergens wou zitten. Mijn vriendin komt nog. Ja, mijn buurvrouw komt zo en ik houd de stoel voor haar bezet. Zo ging het steeds en daarom ben ik eraf gegaan. Op deze manier zijn er trouwens meer leden afgegaan’.
Een poosje geleden hadden we een Passagelid op bezoek. Met hetzelfde verhaal. Ze zei: “Als het zo doorgaat ga ik van Passage af’. Een ander zei: ‘Ik ben één keer geweest. Toen mocht ik een paar keer ergens niet zitten. Dat was één keer, maar niet weer’.
Deze klacht horen we veel vaker.
Het bestuur stelt nu het volgende voor: alle stoelen, waar niemand op zit zijn VRIJ. Wilt u bij elkaar zitten dan wacht u in de hal op uw vriendin/buurvrouw of ………..  Iedereen kan dan op elke vrije stoel gaan zitten. Wij vinden het té gek dat mensen van Passage af gaan omdat ze steeds naar een ander plekje gestuurd worden.
Voor de koffie-/theeschenkers reserveren wij een tafel zodat die een vast plekje hebben.

Wij rekenen op uw medewerking.

- - - - -

Ieder mens is uniek. Jij ook!

IEMAND,

zal altijd mooier zijn,

zal altijd slimmer zijn,

zal altijd jonger zijn.

Maar ze zullen nooit

zijn zoals jij!

- - - - - - 

Als ieder mens,

een ander mens gelukkig zou maken,

was de hele wereld . . . . . . GELUKKIG.

 

GELUK zit in kleine dingen.

Ik weet dat God me niets geeft

wat ik niet aankan, maar soms

wou ik dat hij wat minder

vertrouwen in me had

 

Moeder Teresa

 

- - - - -

In een liturgie van de Doarpstsjerke van Surhústerfean, gekregen via onze leden, sprak het volgende lied mij aan . . . een lied in mijn Memmetaal, met daarnaast mijn vertaling van deze tekst.

De webmaster van Passage-afdeling Leek.
 

Hear, wês mei ús oant in oere kear,
wol oant wersjen oer ús weitsje,
lit gjin kwea ús rigen reitsje.
Hear, wês mei ús oant in oare kear.

Hear, wês mei ús oant in oare kear,
wol ús mei Jo wjukken hoedzje,
stypje as de stoarmen woedzje,
Hear, wês mei ús oant in oare kear.

Hear, wês mei ús oant in oare kear,
wol de wegen foar ús slochtsje,
ús net nei ús sûnden rjochtsje,
Hear, wês mei ús oant in oare kear.

Hear, wês mei ús oant in oare kear,
as wy wurch en warleas binne,
lit ús dan troch Jo oerwinne,
Hear, wês mei ús oant in oare kear.

Heer, wees met ons tot een volgende keer,
wil tot weerzien over ons waken,
laat het kwaad ons niet raken,
Heer, wees met ons tot een volgende keer.

Heer, wees met ons tot een volgende keer,
wil ons met uw vleugels hoeden,
steunen als de stormen woeden,
Heer, wees met ons tot een volgende keer.

Heer, wees met ons tot een volgende keer,
effen onze baan,
reken ons onze zonden niet aan,
Heer wees met ons tot een volgende keer.

Heer, wees met ons tot een volgende keer,
als wij moe en weerloos zijn,
laat ons dan door U overwinnen,
Heer wees met ons tot een volgende keer.

 - - - - -

Bij de kassa van een supermarkt stelt de jonge caissière aan een oudere vrouw voor, dat zij voortaan haar eigen boodschappentas meebrengt, in plaats van een plastic tas te kopen.  "Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu", zo zegt ze.
De vrouw verontschuldigt zich en legt uit: "Wij hadden dat groene gedoe niet toen ik jong was!"
De caissière antwoordt: "Ja, en dat is nou juist: ONS PROBLEEM. JULLIE generatie maakte zich niet druk om het  milieu te sparen voor de toekomstige  generaties!"
Ze heeft gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in die dagen.
Wij hadden melk in flessen, frisdrank en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel. De winkel stuurde de flessen terug naar de fabriek, daar werden ze gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Dat was ècht recycling, maar voor ons was dat heel gewoon.
Wij liepen trappen, omdat niet elk gebouw beschikte over roltrappen en liften. Wij liepen of fietsten naar de kruidenier en hesen onszelf niet iedere keer in een 300 PK machine als we twee blokken verder moesten zijn.
Maar ze heeft gelijk: wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!
Babyluiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden. We droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine die  220 volt verbruikt. Wind- en zonne-energie droogden onze kleren vroeger. Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen gloednieuwe kleren.
Maar de dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.
In die tijd hadden we -  misschien - één tv of radio in huis en niet één op elke kamer. De tv had een klein schermpje, de grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van de Bijenkorf. In de keuken werden gerechten met de hand gemengd, geroerd en fijngesneden omdat we geen elektrische apparaten hadden die dit voor ons deden.
Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic bubbeltjes folie.
In die tijd was er geen apparaat met een motor die op benzine het gazon maaide. We gebruikten een grasmaaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht. Wij sportten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden die werken op elektriciteit, te gaan rennen.
Maar ze heeft gelijk, dat groene gedoe hadden we toen niet.
Wij dronken uit de kraan wanneer we dorst  hadden, in plaats van uit een plastic fles, die na dertig slokken wordt weggegooid. Wij vulden zelf onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen.
Wij vervingen de mesjes van een scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen omdat het mesje bot is.
Maar ... wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.
Mensen namen de  trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken. Wij hadden één stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien. En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te vangen van een satelliet die 2.000 mijl verder in de ruimte hing, om via anderen uit te vinden waar de dichtstbijzijnde pizzatent zich bevindt.
Maar is het niet in-en-in triest dat de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij 'oudere  mensen' waren, gewoon omdat wij 'dat groene gedoe' niet hadden in onze  tijd?

Stuur dit door naar andere "egoïstische" oudere mensen, die (niet) zitten te wachten op een les in het behoud van moeder aarde, gegeven door "intelligente" jongeren van deze tijd.
 
Ch. Franck.

Met dank aan één van onze leden en geplaatst in "Het Leekster Passage Magazine" van december 2012.


Vorig jaar, rond deze tijd (november 2012), kwam in een gesprek met één van onze leden onderstaand gedicht ter sprake.

Twee doosjes

God gaf mij eens twee doosjes,
de één was goud, de ander zwart.
Hij zei: ‘Doe al je zorgen en verdriet in de zwarte doos
en al je vreugde in die van goud’.
Ik nam Zijn Woord in acht en deed zoals Hij zei.
Ofschoon de gouden doos steeds meer werd in gewicht,
bleef de zwarte onveranderd licht.
Ik wilde weten hoe dat kwam en zag in de bodem
van de zwarte doos een gat waardoor
mijn zorgen er steeds uitvielen.
Ik toonde God de bodem en vroeg Hem waar mijn zorgen bleven.
Geen ervan zat in de zwarte doos.
Toen zei Hij met vriendelijke stem: ‘Mijn kind ze zijn allemaal bij Mij’.
Ik vroeg Hem waarom ik deze twee dozen kreeg,
één gouden en één zwart met een gat erin.
‘Mijn kind zei Hij, de gouden doos is voor jou, zodat je alle zegeningen
kunt tellen, de zwarte is ook voor jou, om de zorgen kwijt te raken bij Mij’.

- - - - -

Ik heb alleen maar God gezegd

Ik ben nooit zo blij op oudejaarsavond,
want met “het oude” ben ik niet klaar;
maar . . . . . het is onherroepelijk verleden tijd, het afgelopen jaar.
Geen dag die ik mag overdoen, geen woord dat ik terug kan nemen;
ik deed te weinig maar soms ook te veel
en ik blijf zitten met een berg problemen.
- Al heb ik ze dan niet geteld – ik ben wel dankbaar voor de zegeningen,
maar ook verdrietig om zo heel veel and’re dingen,
een beetje stil door veel herinneringen
en . . . . . God en mensen heb ik weer teleurgesteld.
Misschien ga ik er véél te diep op in, want wéér is er een nieuw begin
hoewel, de goede voornemens ‘k geloof er niet meer in.
Soms ben ik bang: zoveel onzekerheid, een wereld vól verdriet
en dan tóch zingen het bekende lied: “wat de toekomst brengen moge” . . .
Mijn God, ik kan het niet: lopen met gesloten ogen
als een kind aan ’s Vaders hand naar het onbekende land
en of ik “ja” kan zeggen op alles wat U doet,
dat kan ik niet beloven.
Stil, met gevouwen handen - ik vond de woorden niet voor een gebed –
zó heb ik Oud en Nieuw maar voor U neergelegd
en enkel “God” gezegd.

Van: Siet van Daalen- Stellingwerff, Jubbega.
Met dank aan één van onze leden en geplaatst in "Het Leekster Motief".